czy na wychowawczym mozna isc na chorobowe

Jednocześnie zgodnie z art. 7 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy będzie przysługiwał również, jeśli pracownik po upływie okresu wypowiedzenia i rozwiązaniu się umowy o pracę pójdzie na zwolnienie lekarskie w ciągu 14 dni od dnia zakończenia stosunku pracy. Warunkiem jest, aby to zwolnienie lekarskie trwało co najmniej 30 dni. Jeśli w tym czasie idziemy na zwolnienie, dostaniemy tylko 80 proc wypłaty. – W mojej firmie są zwolnienia grupowe. Otrzymałam wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Szef zwolnił mnie w okresie wypowiedzenia z obowiązku świadczenia pracy. Na wypowiedzeniu zachorowałam. W jakiej wysokości otrzymam chorobowe? Nauczyciel w okresie całego swojego zatrudnienia, może wykorzystać urlop dla poratowania zdrowia przez nie więcej niż 3 lata. Jeden urlop nie może trwać dłużej niż rok. Jeśli jednak nauczycielowi brakuje mniej niż rok do nabycia prawa do emerytury, to nie może iść na roczny urlop dla poratowania zdrowia. Można go wysłać na A. A. Prawie każdemu pracownikowi, który jest rodzicem, chociaż raz zdarzyła się sytuacja, w której wykorzystał zwolnienie lekarskie na chore dziecko. Kodeks pracy daje rodzicom–pracownikom możliwość usprawiedliwienia nieobecności w pracy z powodu konieczności zapewnienia opieki nad dzieckiem. Kto ma prawo do tego uprawnienia, w Urlop ten może być wykorzystany najwyżej w 4. częściach, powrócić do pracy. 1. Okres ochronny dla kobiet w ciąży. Kodeks pracy oraz przepisy wykonawcze zapewniają pewne szczególne prawa kobietom w ciąży i w okresie bezpośrednio po ciąży. Okres ochronny kończy się więc z upływem urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego. nonton drama my girlfriend is alien season 2 sub indo. Jestem zatrudniona na czas nieokreślony. Od 1,5 roku przebywam na urlopie wychowawczym. Obecnie zaszłam w drugą ciążę. Jak przerwać urlop, wrócić do pracy (by otrzymać wynagrodzenie) i pójść na zwolnienie lekarskie? Skrócenie urlopu wychowawczego Zgodnie z art. 1864 ustawy Kodeks pracy „pracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu wychowawczego do pracy na dotychczasowym stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługującego pracownikowi w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed tym urlopem”. Jeśli Pani chce wrócić do pracy przed upływem okresu, na jaki udzielono Pani urlopu wychowawczego, to ma Pani dwa wyjścia: złożyć wniosek do pracodawcy o skrócenie urlopu wychowawczego i za jego zgodą wrócić do pracy w ustalony terminie, złożyć wniosek do pracodawcy i bez jego zgody wrócić do pracy po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Zasiłek chorobowy w razie macierzyństwa Zgodnie z art. 11 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa „miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność do pracy lub niemożność wykonywania pracy przypada w okresie ciąży”. Podstawą do wypłaty zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru z tytułu niezdolności do pracy przypadającej na okres ciąży jest zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z kodem literowym „B” lub odrębne zaświadczenie stwierdzające stan ciąży. Uzasadnieniem podwyższonej kwoty zasiłku chorobowego dla kobiet w ciąży jest ochrona dziecka poczętego. Z brzmienia przepisu „przypada w okresie ciąży” wnioskować można, że każda choroba przypadająca w tym czasie powoduje prawo do pobierania zasiłku w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, bez względu na to, czy ma ona związek ze stanem ciąży. Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego: po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego – jeżeli podlega obowiązkowo temu ubezpieczeniu; po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego – jeżeli jest ubezpieczony dobrowolnie. Przerwy w okresie ubezpieczenia chorobowego Do okresów ubezpieczenia chorobowego, o których mowa wyżej, wlicza się poprzednie okresy ubezpieczenia chorobowego, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni lub była spowodowana urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym albo odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego. Ustawodawca ustanowił cztery wyjątki od zasady nieprzerwanego okresu wyczekiwania – w takiej sytuacji do okresu wyczekiwania zalicza się poprzednie okresy podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, zarówno obowiązkowo, jak i dobrowolnie: jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni, jeżeli przerwa między nimi była spowodowana urlopem wychowawczym, jeżeli przerwa między nimi była spowodowana urlopem bezpłatnym, jeżeli przerwa między nimi była spowodowana odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego. Oznacza to, że już pierwszego dnia po powrocie z urlopu wychowawczego może Pani pójść na zwolnienie lekarskie, bez konieczności wyczekiwania 30 dni. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa wyżej, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia. Podstawa wypłaty zasiłku chorobowego Podstawą wymiaru zasiłku chorobowego jest wynagrodzenie faktycznie wypłacone przez pracodawcę, a w przypadku, gdy pracodawca nie wypłaca pracownikowi wynagrodzenia, podstawą tą jest minimalne wynagrodzenie za pracę – teza wyroku SN z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt II UK 20/05. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wywiódł, że przepis art. 36 ust. 1 określa wynagrodzenie jako wypłacone, co „nie pozostawia pola do jakiejkolwiek innej interpretacji” (w sprawie tej sąd okręgowy wskazał, że pojęcie „wypłacone wynagrodzenie” oznacza fizyczne uzyskanie przez pracownika świadczenia pieniężnego). Sąd zauważył, że skoro zasiłek chorobowy wylicza się od podstawy, jaką jest wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę, to pracodawca wypłaca wynagrodzenie zaniżone w stosunku do umówionego lub nie wypłaca w ogóle wynagrodzenia – ma to wpływ na wysokość przyznanego pracownikowi zasiłku chorobowego. W takiej sytuacji pracownik ma podstawę do żądania odszkodowania od pracodawcy za pobawienie go możliwości otrzymania należnych świadczeń na skutek niewykonania przez niego obowiązku wypłacenia wynagrodzenia. Sąd Najwyższy wskazał również, że jeśli pracodawca nie wypłaca w ogóle wynagrodzenia, prawidłowo ustalona na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy podstawa wymiaru zasiłku chorobowego powinna być zerowa. Jednak w takiej sytuacji niezdolnemu do pracy z powodu choroby pracownikowi ustawa gwarantuje środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb – art. 45 ust. 1 stanowi bowiem, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty najniższego (obecnie minimalnego) wynagrodzenia pracowników. W konsekwencji podstawą wymiaru zasiłku chorobowego w rozumieniu art. 36 ust. 1 jest wynagrodzenie faktycznie wypłacone przez pracodawcę, a w przypadku gdy pracodawca nie wypłaca pracownikowi wynagrodzenia, podstawą tą jest, zgodnie z art. 45 ust. 1, minimalne wynagrodzenie za pracę (wyrok SN z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt II UK 20/05, OSNP 2006, nr 13-14, poz. 222). Wobec powyższego, skoro przez ostatnie 12 miesięcy nie otrzymywała Pani wynagrodzenia, podstawą zasiłku chorobowego będzie minimalne wynagrodzenie pracowników. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Co można a czego nie wolno robić na zwolnieniu lekarskim? Co wolno na L4? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w dzisiejszym video! Zapraszam! Przypominam, że co tydzień, w środę o 12:00 spotykamy się live na Facebooku i rozmawiamy o prawie z punktu widzenia kobiet. Jeśli nie możesz być na żywo to powtórkę możesz obejrzeć na Facebooku lub na YouTubie. Zapraszam Cię do obejrzenia 1 odcinka z tego cyklu, w którym opowiadam na pytanie co można robić na zwolnieniu lekarskim, a czego na L4 robić nie wolno. Warto posłuchać w drodze do pracy! Zanim powiem, co można, a czego nie wolno robić na zwolnieniu lekarskim, przypomnę, co to właściwie znaczy mieć zwolnienie lekarskie. Potocznie nazywamy je L4 – a L4 to nic innego, jak zaświadczenie o niezdolności do wykonywania pracy. Zwolnienie takie może wystawić lekarz. Teoretycznie – zwolnienie lekarskie dostajemy po to, żeby jak najszybciej wrócić do pracy. Zakłada się, że każdy dorosły człowiek wie, jak powinien chorować – czyli co można i czego nie wolno robić w trakcie zwolnienia lekarskiego. Jednak każdy przypadek zwolnienia lekarskiego powinno się oceniać indywidualnie. Niestety bywa, że inaczej indywidualnie oceniają przypadki L4 ZUS, a inaczej sądy. Orzecznictwo sądów jest dla nas zwykle korzystniejsze niż to ZUS-u. Czego nie wolno robić na L4 Gdy jest się na zwolnieniu lekarskim, przede wszystkim bezwzględnie nie wolno pracować. Oznacza to też, że nie możesz w tym czasie podejmować żadnej pracy dodatkowej. Jeśli na przykład pracujesz w szkole jako nauczycielka angielskiego i znajdziesz się na zwolnieniu lekarskim, to nie wolno Ci – będąc na L4 – udzielać korepetycji czy realizować tłumaczeń. Oprócz tego, nasze orzecznictwo wypracowało kilka przykładów, czego nie wolno robić na zwolnieniu lekarskim. To między innymi: spożywanie alkoholu,intensywne prace w domu, w ogrodzie (np. remonty),prace fizyczne,wzięcie udziału w imprezie, spotkaniach towarzyskich. Ale na liście rzeczy, których nie wolno robić na L4 jest również nieprzestrzeganie wskazań lekarskich. Czyli na przykład, jeśli lekarz zaleci Wam leżenie w łóżku, a Wy nie będziecie tego robić, to może oznaczać, że wykorzystujecie zwolnienie nie tak, jak powinniście. I uwaga! Jeśli wykorzystujecie zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem, w efekcie może zostać zakwestionowane Wasze prawo do zasiłku chorobowego. I to nie tylko za ten dzień, w którym „złapano” Was na robieniu tego, czego na L4 robić nie powinniście, ale za cały okres zwolnienia. W takim wypadku należy się liczyć nawet z obowiązkiem zwrotu wypłaconego zasiłku. Co można robić na zwolnieniu lekarskim w ciąży Czy zwolnienie w ciąży regulują jakieś odrębne zasady? Absolutnie nie! Czasem kobietom, które są w ciąży lub planują ciążę, wydaje się, że zwolnienie lekarskie należy im się z powodu samego faktu bycia w ciąży. Jednak nasze prawo nie przewiduje takiego wariantu – nie można dostać zwolnienia lekarskiego z powodu ciąży. Jeśli w trakcie ciąży chcesz skorzystać z L4, to możesz je otrzymać tylko wtedy, jeśli są ku temu wskazania medyczne, czyli np. gdy ciąża jest zagrożona albo w jakiś inny sposób Twój stan zdrowia nie pozwala na pracę. Oczywiście zwolnienie w trakcie ciąży może też być związane z przypadłościami nie ciążowymi – urazem lub infekcją. Każdorazowo o zasadności skierowania pacjentki na L4 decyduje lekarz. Czy na zwolnieniu można jechać na wakacje? Gdy pytacie mnie, co można robić na zwolnieniu lekarskim, bardzo często zadajecie pytanie, czy na L4 można jechać na wakacje. I z tym jest problem. Moim zdaniem: nie, nie można. Dostępne orzecznictwo sądów jest takie, że jeżeli lekarz Wam nie zabrania, po konsultacji z nim – możecie to zrobić. Warto w takiej sytuacji pobrać zaświadczenie o wyrażeniu przez lekarza zgody na konkretny wyjazd. Problem tkwi jednak w tym, że orzeczenia w tym zakresie są wydawane na skutek odwołań od negatywnych decyzji ZUS. ZUS się bowiem z tym niekoniecznie zgadza i takie zwolnienia kwestionuje. Jak zabezpieczyć się przed kontrolą? Zakładając, że lekarz wyraził zgodę, a może nawet zalecił wyjazd, mimo wszystko powinnaś zadbać o swoje bezpieczeństwo prawne. Po pierwsze zastanów się, czy na pewno cały świat musi wiedzieć, że wyjeżdżasz. Pamiętaj, że w dzisiejszych czasach ZUS sprawdza, co publikujemy w mediach społecznościowych – np. na Facebooku czy Instagramie. Jeśli wrzucasz zdjęcia z wakacji do internetu podczas zwolnienia, to trochę… sama prosisz się o kłopoty. Po drugie pamiętaj o tym, że zwolnienie lekarskie – zgodnie z przepisami – powinno być wystawiane „od wizyty do wizyty”, a nie np. na 3 czy 4 miesiące z góry. Takie długotrwałe zwolnienia często są kontrolowane. Kontrola wykorzystania zwolnienia lekarskiego Bywa bowiem, że zwolnienie lekarskie – jego zasadność i wykorzystanie zgodnie z prawem – jest sprawdzane. Gdy zachodzi podejrzenie, że wykorzystujesz zwolnienie lekarskie niezgodnie z przeznaczeniem, może zainteresować się tym ZUS lub pracodawca. Bardzo często dzieje się tak na skutek donosi lub wzbudzenia podejrzenia pracodawcy np. częstymi absencjami. W efekcie zostajesz poddana kontroli wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Więcej na temat kontroli zwolnień lekarskich przeczytasz >> tutaj <<. Pamiętaj, że jeśli nie zgadzacie się z decyzją ZUS, możecie się od niej odwołać – do sądu. Jeśli jednak sąd przyzna Wam rację, to ZUS również może się odwołać od jego orzeczenia. Czasem takie sprawy ciągną się bardzo długo. Wyobraźcie sobie, że jesteście na zwolnieniu lekarskim w ciąży, a ZUS wstrzyma Wam wypłatę zasiłku chorobowego. Możecie wtedy znaleźć się w bardzo trudnej sytuacji. Dlatego warto wiedzieć, czego nie można robić na L4 i tych wytycznych przestrzegać. A jeśli zainteresował Cię temat „co wolno na zwolnieniu lekarskim” to zajrzyj koniecznie do innych artykułów na moim blogu, gdzie poruszam tematykę omawianą w tym video:– Kontrola zwolnienia lekarskiego– Zwolnienie lekarskie w ciąży. Potrzebujesz indywidualnej konsultacji prawnej? Zapraszam Cię serdecznie do mojej kancelarii w Warszawie. Oferuję też porady prawne online. Dowiedz się więcej i zapisz się wygodnie przez kalendarz online. Zajrzyj też do sklepu gdzie znajdziesz webinary i szkolenia dla kobiet w ciąży i planujących macierzyństwo. A jeśli jesteś w ciąży lub planujesz macierzyństwo – zapraszam Cię do pobrania mojego darmowego ebooka – checklisty spraw prawnych do porodu. Powyższy artykuł obejmuje stan prawny na dzień 6 czerwca 2020 r. Nie stanowi ani nie zastąpi porady prawnej. Autorka jest adwokatem, specjalistką z zakresu prawa pracy i prawa cywilnego. Jestem zatrudniona na czas nieokreślony. Obecnie jestem na urlopie wychowawczym. Czy mogę przejść z wychowawczego na chorobowe? Tak. Zgodnie z przepisami ustawy do wymaganego okresu nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, wynoszącego w przypadku pracownika 30 dni, wlicza się także poprzednie okresy takiego ubezpieczenia, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni lub była spowodowana np. urlopem wychowawczym. Zakładam że przed urlopem wychowawczym pracowała już Pani przez kilka lat, w takim razie okres ubezpieczenia chorobowego, poprzedzający urlop wychowawczy, a tym samym wliczany do wymaganego okresu wyczekiwania na zasiłek chorobowy, przekracza wymagane 30 dni. Dlatego też bezpośrednio po powrocie z urlopu wychowawczego ma Pani możliwość uzyskania świadczenia chorobowego. adw. Łukasz WieszczeczyńskiTabędzka – Wieszczeczyński – Podstawa prawna Art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 159) Zasadą jest, że pracownik uzyskuje prawo do świadczenia chorobowego od 31. dnia nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. Od tej zasady przewidziane są jednak wyjątki. Zatem w przypadku, gdy pracownik zacznie chorować zaraz po podjęciu zatrudnienia, nie zawsze jest to jednoznaczne z brakiem prawa do płatnego zwolnienia od pracy. Jak liczyć okres wyczekiwania na wynagrodzenie chorobowe Gdy pracownik zachoruje niedługo po podjęciu nowej pracy, może uzyskać prawo do świadczenia za okres choroby w 3 przypadkach: gdy ma 30-dniowy okres nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, gdy w całym życiu podlegał obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu przez co najmniej 10 lat albo gdy jest jedną z osób, którym ustawodawca przyznał bezwarunkowe prawo do świadczeń chorobowych od pierwszego dnia ubezpieczenia chorobowego. 30-dniowy okres wyczekiwania Pracownicy podlegają obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu. Takie osoby uzyskują prawo do zasiłku chorobowego (wynagrodzenia chorobowego) pod warunkiem, że przed dniem powstania niezdolności do pracy podlegały nieprzerwanie ubezpieczeniu chorobowemu przez co najmniej 30 dni. Jest to tzw. okres wyczekiwania na prawo do zasiłku (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej). 30-dniowy okres wyczekiwania nie musi być równoznaczny z okresem zatrudnienia u aktualnego pracodawcy. Przez pojęcie „nieprzerwany okres ubezpieczenia chorobowego” należy rozumieć okres podlegania ubezpieczeniu chorobowemu przez 30 dni nie tylko w ciągłości, ale i po przerwie trwającej nie dłużej niż 30 dni. Poszczególne okresy ubezpieczenia można wówczas wliczać do okresu wyczekiwania niezależnie od tego, czy był to okres podlegania ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowo czy dobrowolnie. Polecamy książkę: Kodeks pracy 2018. Praktyczny komentarz z przykładami Zatem ustalając, czy pracownik ma już 30-dniowy okres ubezpieczenia, należy: ustalić liczbę dni ubezpieczenia chorobowego w czasie aktualnego zatrudnienia, sprawdzić, czy przed podjęciem zatrudnienia pracownik podlegał ubezpieczeniu chorobowemu (obowiązkowo lub dobrowolnie), ustalić, jak długo trwała przerwa między poszczególnymi okresami, w jakich pracownik podlegał ubezpieczeniu chorobowemu. Pracownik zatrudniony od 1 grudnia 2010 r., zachorował 10 grudnia. Wcześniej przez 2 lata prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, którą zlikwidował 31 października 2010 r. Z tytułu tej działalności przez ostatni rok podlegał dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Ponieważ przerwa między ubezpieczeniem chorobowym z tytułu zatrudnienia i wcześniejszym ubezpieczeniem z tytułu prowadzenia działalności wyniosła 30 dni, poprzedni okres ubezpieczenia chorobowego można uwzględnić w 30-dniowym okresie wyczekiwania na prawo do wynagrodzenia chorobowego. W związku z tym pracownik ma prawo do wynagrodzenia chorobowego już od pierwszego dnia niezdolności do pracy. Pracownik zatrudniony od 1 grudnia 2010 r., zachorował 13 grudnia. Wcześniej pracował na podstawie umowy zlecenia, która trwała 6 miesięcy i zakończyła się 30 listopada 2010 r. Między zawarciem umowy o pracę a zakończeniem umowy zlecenia nie było przerwy. Jednak w okresie trwania umowy zlecenia osoba ta nie przystąpiła do ubezpieczenia chorobowego (które jest dla zleceniobiorców dobrowolne). W związku z tym pracownik ma tylko 12 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego przed zachorowaniem (od 1 do 12 grudnia). Uzyska prawo do świadczenia za czas choroby dopiero od 31. dnia ubezpieczenia chorobowego, tj. od 31 grudnia 2010 r. Istnieją jednak 3 sytuacje, gdy trzeba uwzględnić wcześniejszy okres ubezpieczenia chorobowego, mimo że przerwa w ubezpieczeniu chorobowym przekroczyła 30 dni. Ma to miejsce wówczas, gdy przerwa została spowodowana: urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym, odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego. Jest to zamknięty katalog. Jeśli przerwa w ubezpieczeniu chorobowym trwająca więcej niż 30 dni wyniknęła z innych powodów, do 30-dniowego okresu wyczekiwania na prawo do świadczeń chorobowych nie należy wliczać wcześniejszego okresu ubezpieczenia. Pracownica zatrudniona od 1 grudnia br. na 1/2 etatu, zachorowała 12 grudnia. Od 1 stycznia 2006 r. jest zatrudniona w innej firmie na podstawie umowy o pracę, jednak od roku korzysta z urlopu wychowawczego. Mimo że przerwa między obecnym a poprzednim ubezpieczeniem chorobowym (trwającym do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia urlopu wychowawczego) trwała aż rok, pracownica uzyska prawo do wynagrodzenia chorobowego z tytułu zatrudnienia na 1/2 etatu. Nie będzie jednak miała prawa do wynagrodzenia chorobowego z tytułu zatrudnienia, z którego przebywa na urlopie wychowawczym. Okres niezdolności do pracy podczas takiego urlopu jest niepłatny. Do okresu wyczekiwania nie należy zaliczać okresu, w jakim pracownik przed zatrudnieniem był zarejestrowany jako bezrobotny (zarówno z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, jak i bez tego prawa, gdyż bezrobotni nie podlegają ubezpieczeniu chorobowemu), ani okresu pobierania zasiłków, które pracownik pobrał po ustaniu tytułu ubezpieczenia (np. po rozwiązaniu umowy zlecenia). 10 lat obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego Pracownik może uzyskać prawo do świadczenia chorobowego od pierwszego dnia zatrudnienia, mimo że nie ma 30-dniowego okresu ubezpieczenia chorobowego. Prawo to przysługuje mu wówczas, gdy przed dniem powstania niezdolności do pracy podlegał ubezpieczeniu chorobowemu przez co najmniej 10 lat i było to ubezpieczenie obowiązkowe (art. 4 ust. 3 pkt 3 ustawy zasiłkowej). Aby ustalić, czy pracownik posiada 10-letni okres obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego, należy zsumować wszystkie okresy obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego, bez względu na przerwy między nimi. Licząc 10-letni okres ubezpieczenia chorobowego należy uwzględniać wyłącznie okres obowiązkowego opłacania składki na to ubezpieczenie, ale nie musi to być okres nieprzerwany. W 10-letnim okresie obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego należy uwzględniać także okresy obowiązkowego ubezpieczenia społecznego przypadające przed 1 stycznia 1999 r., które uprawniało do świadczeń chorobowych. Nie należy w tym okresie uwzględniać okresów: urlopu wychowawczego, urlopu bezpłatnego, pozostawania zarejestrowanym jako osoba bezrobotna po 31 grudnia 1998 r. (zarówno z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, jak i bez prawa do zasiłku). PRZYKŁAD Pracownica zatrudniona od 1 grudnia 2010 r., zachorowała 17 grudnia. Dostarczyła do zakładu pracy dokumenty: świadectwo pracy za okres od 1 czerwca 1999 r. do 31 marca 2007 r., z którego wynika, że w okresie ostatniego roku przebywała na urlopie wychowawczym, zaświadczenie z urzędu pracy o zarejestrowaniu w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przez okres od 8 kwietnia 2007 r. do 31 stycznia 2008 r., umowę zlecenia zawartą na okres od 1 lutego 2008 r. do 30 września 2010 r., z tytułu której podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. W tym przypadku pracownica nie posiada 30-dniowego okresu ubezpieczenia chorobowego. Przerwa między ubezpieczeniem z umowy zlecenia a umową o pracę trwała dłużej niż 30 dni, dlatego nie można uwzględnić poprzedniego okresu ubezpieczenia chorobowego. Pracownica nie posiada również 10 lat okresu obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego – okres ten trwał niecałe 7 lat. W okresie tym nie można uwzględniać okresu urlopu wychowawczego ani okresu zarejestrowania w urzędzie pracy, a także okresu ubezpieczenia chorobowego z tytułu umowy zlecenia (bo było to ubezpieczenie dobrowolne). Pracownica uzyska prawo do świadczenia za czas choroby od 31 grudnia 2010 r. Bez okresu wyczekiwania i bez 10 lat ubezpieczenia Są pracownicy, którzy mają prawo do świadczenia za czas choroby od pierwszego dnia choroby bez względu na to, czy wcześniej podlegali ubezpieczeniu chorobowemu. Do tej grupy należą: absolwenci szkół lub szkół wyższych, którzy zostali objęci ubezpieczeniem chorobowym w ciągu 90 dni od dnia ukończenia szkoły lub uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych (za dzień ukończenia szkoły uważa się dzień uzyskania świadectwa ukończenia szkoły, tj. datę podaną w świadectwie, a za dzień uzyskania dyplomu studiów wyższych – datę złożenia egzaminu dyplomowego), posłowie i senatorowie, którzy przystąpili do ubezpieczenia chorobowego w ciągu 90 dni od ukończenia kadencji, osoby, których niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową; wówczas zasiłek chorobowy jest finansowany z ubezpieczenia wypadkowego (art. 8 ust. 1 ustawy wypadkowej). Firma zatrudniła od 1 listopada 2010 r. absolwenta szkoły wyższej. Osoba ta obroniła pracę magisterską 16 sierpnia 2010 r. Pracownik zachorował 11 listopada br. Mimo że zachorował już w 11. dniu ubezpieczenia chorobowego, ma prawo do wynagrodzenia chorobowego od pierwszego dnia, ponieważ od dnia ukończenia studiów do dnia objęcia ubezpieczeniem chorobowym minęło mniej niż 90 dni. Choroba w czasie wyczekiwania Jeśli pracownik nie spełnia warunków do uzyskania prawa do wynagrodzenia chorobowego lub zasiłku od pierwszego dnia choroby, uzyskuje prawo do świadczenia od 31. dnia ubezpieczenia chorobowego. Okres choroby w okresie wyczekiwania na prawo do świadczenia chorobowego należy bowiem traktować na równi z okresem ubezpieczenia chorobowego. Zwykle w takiej sytuacji pracownik nabywa prawo do świadczenia chorobowego od 31. dnia zatrudnienia u nowego pracodawcy. Może to jednak być dzień wcześniejszy niż 31. dzień zatrudnienia, jeśli do okresu ubezpieczenia można wliczyć wcześniejszy okres ubezpieczenia chorobowego. Spółka podpisała umowę zlecenia na okres od 2 do 10 listopada 2010 r. z osobą, która nie podlegała ubezpieczeniom z innego tytułu. Zleceniobiorca został zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego, rentowych, wypadkowego i zdrowotnego, a także dobrowolnie przystąpił do ubezpieczenia chorobowego. Od 15 listopada 2010 r. spółka podpisała z tą samą osobą umowę o pracę na okres próbny. Nowy pracownik miał wypadek drogowy 18 listopada i otrzymał zwolnienie lekarskie na 30 dni. Pracownik nie spełnia warunku, aby uzyskać prawo do wynagrodzenia chorobowego od pierwszego dnia zwolnienia lekarskiego. W związku z tym wynagrodzenie chorobowe otrzyma od 31. dnia nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. Należy przy tym uwzględnić poprzedni okres ubezpieczenia chorobowego z tytułu umowy zlecenia (9 dni), ponieważ przerwa między jednym a drugim ubezpieczeniem chorobowym nie przekroczyła 30 dni. W związku z tym pracownik uzyska prawo do wynagrodzenia chorobowego od 6 grudnia 2010 r., tj. od 22. dnia zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Okresu niezdolności do pracy w okresie wyczekiwania na prawo do świadczenia nie należy wliczać do okresu zasiłkowego. Okres zasiłkowy 182-dniowy lub 270-dniowy należy liczyć od pierwszego dnia, za które pracownik uzyska prawo do wynagrodzenia chorobowego lub zasiłku (art. 9 ust. 3 ustawy zasiłkowej). Podstawa prawna art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3, art. 9 ust. 3, art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.), art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.).

czy na wychowawczym mozna isc na chorobowe